بهائیان
شخصیت و رفتار
یک اصل عمده برای سفر روحانی ما، رشد صفات و خصوصیاتی است که کمک میکند تا ما به خداوند نزدیکتر شویم. در جهان امروز، پرورش چنین ویژگیهایی مستلزم تلاش مداوم برای تهذیب نفس است تا مواهبی چون اصالت و بزرگواری که به همۀ نوع بشر اهدا شده است به طور فزایندهای در رفتارمان متجلّی گردد. به مرور زمان که عرفان الهی در فکر و قلب ما بیشتر میشود، صفات متعالی و انسانی نیز در رفتار ما بیشتر شکوفا میگردد. هرچه خود را خالصتر کنیم بیشتر متوجه میشویم که کدام عمل، ما را به سوی کمال و بزرگی میبرد و کدام یک به حقارت و خواری میکشاند.
هر پیامبر خدا به عنوان یک مربی الهی مجموعهای جدید از قوانین و تعالیم به ارمغان میآورد که به مرحلۀ خاصی از تکامل زندگی معنوی و اجتماعی بشر کمک میکند. حضرت بهاءاللّٰه نیز قوانین حاکم بر رفتار شخصی افراد، مانند نماز، روزه، ازدواج، اجتناب از مصرف الکل و مواد مخدر را اعلان نمود، به اهمیت مشارکت در تجارت و کسب و کار، تعلیم و تربیت اطفال و اجتناب از غیبت سفارش کرد و کسب فضائلی چون صداقت، امانت، مهماننوازی، تواضع، صبر و عدالت را مورد تأکید قرار داد.
بهائیان میدانند که قوانین الهی را نمیتوان به فهرستی ساده از بایدها و نبایدها محدود ساخت. در عوض آنان به قدرت منقلبکنندۀ تعالیم حضرت بهاءاللّٰه برای ایجاد سرور و شادی، تهذیب نفس و احیای جامعه توجه میکنند.
گام نهادن در مسیر روحانی
آموزههای بهائی تأکید دارند که هر فرد، مسئول رشد روحانی خویش است. در آئین بهائی طبقۀ روحانی و رهبر دینی وجود ندارد و افراد نمیتوانند با ارائۀ تفسیرها و برداشتهای شخصی خود از آثار الهی سعی کنند بر بقیۀ پیروان دین رهبری کنند. البته با هدایت و حمایت مؤسسات بهائی، جامعۀ بهائی به منبعی از عشق و تشویق تبدیل شده است اما در نهایت مسئولیت عمل به کلام خدا و رشد روحانی بر عهدۀ افراد جامعه است.
بهائیان، سفر روح را قدم گذاشتن در مسیر خدمت و حرکت به سوی خدا میدانند. این مسیر به روی همۀ افراد بشر گشوده است و ما میتوانیم در کنار یکدیگر جهانی بهتر بسازیم. ابعاد اصلی این مسیر واضح است: تنها تمرکز بر یک فرد، نتیجۀ معکوس به بار میآورد زیرا این مسیر با مشارکت دیگران به پیش میرود. همۀ افراد در این مسیر اهداکنندگان و درعین حال دریافتکنندگان عشق و محبت، دستیاری و حمایت و تشویق هستند. هر کس باید آگاهانه این تمایل که حق تنها با اوست را مهار کند و بداند که لزوماً راهحل درستتر و بهتر نزد او نیست. فروتنی لازمۀ پیشرفت است. هیچکدام از افرادی که در این مسیر روحانی قدم میگذارند کامل نیستند.