مجموعهها
بهائیان ایران
ایران برای بهائیان سرزمینی مقدّس است، زیرا زادگاه بنیانگذاران آئین بابی و بهائی است و از همینرو، بهائیان در سراسر جهان علاقۀ ویژهای به آن دارند و نوروز را نیز بهعنوان آغاز سال خود گرامی میدارند. حضرت بهاءاللّه تهران را «مطلع فرح العالمین» مینامد و بهائیان را به خدمت صادقانه به وطن فرا میخواند. بهائیان مأمورند در هر کشوری که ساکنند، «صادق و امین و خیرخواه» باشند و در نهایت راستی و درستی به همگان خدمت کنند. حضرت عبدالبهاء خدمت به ایران را «سرور سروران» میداند و بهائیان را به کوشش در آبادی کشور، در عرصههایی چون معارف، علوم، زراعت و بهداشت دعوت میکند. بهائیان در عمل نیز در توسعۀ آموزش و بهداشت، بدون توجه به دین و مذهب، به همگان خدمت کردهاند و همواره در پی رفاه و پیشرفت ایران و ایرانیان بودهاند و به آیندهای روشن برای آن ایمان دارند.
صلح در جهان ما
صلح تنها خاموشیِ صدای جنگ نیست؛ حالتی از بودن است که در ژرفای روابط انسانی ریشه میدواند و در شیوهی اندیشیدن، زیستن و با یکدیگر بودن جلوه میکند. جهانی صلحآمیز، پیش از آنکه در مرزهای جغرافیایی شکل بگیرد، در دلها و ذهنها آغاز میشود؛ جایی که انسان میآموزد دیگری را نه بهعنوان تهدید، بلکه بهمثابه همسفر در مسیر زندگی ببیند. در این نگاه، صلح با گفتوگو زنده میشود، با همدلی رشد میکند و با عدالت پایدار میماند. هر کجا که انسانها به جای داوری، به فهم یکدیگر نزدیک میشوند و به جای رقابت، همکاری را برمیگزینند، بذرهای صلح کاشته میشود. این بذرها در بسترهای گوناگون زندگی—در خانواده، در فرهنگ، در هنر، و در تعاملات روزمره—پرورش مییابند و به تدریج به درختی تنومند بدل میشوند. صلح، نیازمند نگاهی نو به جایگاه انسان و روابط اوست؛ نگاهی که کرامت ذاتی هر فرد را به رسمیت میشناسد و تفاوتها را فرصتی برای غنا میداند، نه زمینهای برای جدایی. در چنین افقی، مسئولیت هر فرد تنها به زندگی شخصیاش محدود نمیماند، بلکه به مشارکت آگاهانه در ساختن جهانی بهتر گسترش مییابد.
خانواده، کوچکترین نهاد اجتماع
«به مرور زمان، روابط میان اعضای خانواده تحوّل مییابد و شکلهای متفاوتی به خود میگیرد. پیوندهای مهر و محبّت و وحدتی که میان خواهران و برادران با دقّت پرورش یافته، منبعی مادام العمر برای حمایت و تعالی فراهم میآورد و همچون سدّی مستحکم از حسادتهای کممایه و بیپایه و اختلافاتی که ممکن است در حیات خانواده پدید آید جلوگیری میکند. بدیهی است که حقوق و مسئولیّتهای فرزندان بالغ با مسئولیّتهای دوران کودکی آنان یکسان نیست. والدین در آمادهسازی فرزندانشان برای بلوغ، باید نسبت به این تغییرات متوجّه و هوشیار باشند و به دقّت حسّ استقلال و مسئولیّتپذیری نسل بعد را در آنان پرورش دهند. جوانان در سراسر زندگی خود همواره والدین را مورد احترام و تکریم قرار میدهند امّا با رسیدن به بلوغ، میباید عهدهدار مسئولیّت زندگی و گزینشهای خویش گردند...» بخشی از پیام بیتالعدل اعظم به تاریخ ۲۸ اسفند ۱۴۰۳ درباره خانواده.