خوشهها از خاک
تابآوری و مهربانی با خود
آیا تا به حال به شما گفتهاند که «خیلی خودخواهی، چرا به خودت توجه میکنی؟» یا شاید وقتی برای خودتان کاری انجام دادهاید که خوشحالتان کرده است، احساس گناه کردهاید؟ آیا پیش آمده که شادی برآمده از توجه به خود را پنهان کنید تا از قضاوت دیگران در امان باشید؟ اگر چنین تجربههایی داشتهاید، این قسمت مخصوص شماست.
در این قسمت لاله مهراد، دکترای روانشناسی بالینی، به تفاوت دوست داشتن خود با خودخواهی میپردازد. همچنین ارتباط میان شفقت به خود، رشد و تابآوری را بررسی کردهایم. چگونه میتوانیم خود را بدون احساس گناه دوست داشته باشیم؟ چگونه میتوانیم در زمان رنج، شفقت به خود را تمرین کنیم و از این طریق، رنج را به رشد تبدیل کنیم؟ یک نکته جالب درباره شفقت به خود این است که تحقیقات نشان میدهد افرادی که با خودشان مهربان هستند، در مواجهه با شکست یا چالشها عملکرد بهتری دارند. برخلاف تصور رایج، شفقت به خود نه تنها باعث انفعال یا تنبلی نمیشود، بلکه انگیزه و تابآوری افراد را افزایش میدهد.
شفقت به خود به ما کمک میکند که با مهربانی و پذیرش با خودمان رفتار کنیم، حتی در سختترین لحظات. این شفقت نه تنها منجر به رشد فردی میشود، بلکه قدرت تابآوری ما را نیز افزایش میدهد. در زمان سختی با خودمان همانگونه رفتار کنیم که با یک دوست عزیز در شرایط سخت رفتار میکنیم.
تجربه شما در این زمینه چیست؟ برای ما بنویسید و همراه ما باشید!