آسیب به خود گاهی حاصلِ سالها درد، سکوت و تنها موندنه. دردی که تو هر سن، رنگ خودش رو داره. در نوجوانی، با فشار برای جا افتادن، تأیید گرفتن و فهمیده شدن. در میانسالی، با بحرانهای اقتصادی، مسئولیتهای سنگین و احساس ناکامی. در سالمندی، با بیماری، انزوا و خاطراتی که سنگینتر از همه هستن. اما این فقط سن نیست… اونهایی که در سکوتِ محیطهای پرفشار له میشن در خطر بیشتری هستن، چون کمتر دیده میشن، کمتر فهمیده میشن. و بدون حتی وقتی که در همه اینها گم شدی، باز راهی هست …
افکار آسیب به خود منفعل مثل زمزمههای شبانهان؛ خطرناکن ولی با شنیده شدن و تغییر شرایط قابل مهار شدنن و باید براشون کاری بشه اما افکار آسیب به خود فعال، مثل صدای آژیر هستن؛ اینجا، کمک فوری و تخصصی واجبه، منتظر نمونید.
وقتی رسانهها دربارهی آسیب به خود، قهرمان سازی میکنن و یا با جزییات حرف میزنن خطرناکه و آمار بالا میره، پدیدهی اثر وِرتِر نشون میده چطور روایت اشتباه رسانهای، جونهای زیادی رو به خطر میندازه.
اما اگر دربارهی آسیب به خود درست حرف بزنیم، با صداقت، آگاهی و امید، میتونیم زنجیرهی سکوت رو قطع کنیم و میتونیم نذاریم غم، تنها راه باقیمونده به نظر بیاد. چون تو تنها نیستی. راهی هست…
شناخت تفاوتهای سنی و فرهنگی در دلایل آسیب به خود، تشخیص بین افکار منفعل و فعال، و دقت در نحوه روایت رسانهای، ابزارهای مهمی در پیشگیری هستند.
توجه: در این مجموعه، دکتر لاله مهراد راهکارهایی تنها با هدف آگاهیبخشی و آموزش ارائه دادهاند که جایگزین کمک تخصصی رواندرمانی یا فوریتهای پزشکی نیست. اگر در وضعیت بحرانی هستید یا کسی را میشناسید که به کمک تخصصی نیاز دارد، با یکی ازشمارههای زیر تماس بگیرید. کمک گرفتن، نشانهی آگاهیست نه ضعف.
شمارههای تماس اضطراری برای حمایت روانی:
ایران: ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی)
ایران: ۱۴۸۰ (مرکز مشاوره تلفنی سازمان بهزیستی)
ایالات متحده: ۹۸۸ (Suicide & Crisis Lifeline - رایگان و ۲۴ ساعته)
بینالمللی: https://findahelpline.com – برای پیدا کردن مراکز معتبر در کشور شما