راهی هست
چگونه با فردی که به خودکشی فکر میکند رفتار کنیم؟
وقتی کسی میگه: «دیگه نمیخوام ادامه بدم…» ما نباید نصیحتش کنیم. نباید بترسونیمش یا بگیم «تو که چیزی نداری ناراحت باشی…» باید باهاش همدلی کنیم نه اینکه قضاوتش کنیم. چون تمایل به آسیب به خود، تصمیمی منطقی نیست، دردیه که راه بیانش رو پیدا نکرده. حتی وقتی که در همه اینها گم شدی، باز راهی هست …
این قسمت رو تقدیم میکنیم به همه کسانی که در سکوت، خیلی درد کشیدن و فکر میکنن «چرا؟».
و به اطرافیانشون: کسی که به آسیب به خود فکر میکنه، به حمایت نیاز داره، نه بحث. گوش دادن با جان و دل، پرسیدن با مهربانی و همراه شدن تا دریافت کمک حرفهای میتواند نجاتدهنده باشد. کوچک کردن احساسات، قضاوت یا عجله برای «حل کردن»، میتونه فاجعهبار باشه.
بیا فضا رو برای گفتوگو امن کنیم، چون تو تنها نیستی. راهی هست…
هنگام مواجهه با فردی که به آسیب به خود فکر میکند، مهمترین کار این است که او را جدی بگیریم، به حرفهایش گوش دهیم، امنیت او را تأمین کنیم و در یافتن کمک حرفهای یاریاش کنیم. استفاده از پرسشهای باز و پرهیز از قضاوت، کلید ایجاد فضای امن است.
توجه: در این مجموعه، دکتر لاله مهراد راهکارهایی تنها با هدف آگاهیبخشی و آموزش ارائه دادهاند که جایگزین کمک تخصصی رواندرمانی یا فوریتهای پزشکی نیست. اگر در وضعیت بحرانی هستید یا کسی را میشناسید که به کمک تخصصی نیاز دارد، با یکی ازشمارههای زیر تماس بگیرید. کمک گرفتن، نشانهی آگاهیست نه ضعف.
شمارههای تماس اضطراری برای حمایت روانی:
ایران: ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی)
ایران: ۱۴۸۰ (مرکز مشاوره تلفنی سازمان بهزیستی)
ایالات متحده: ۹۸۸ (Suicide & Crisis Lifeline - رایگان و ۲۴ ساعته)
بینالمللی: https://findahelpline.com – برای پیدا کردن مراکز معتبر در کشور شما