وقتی یکی از اعضای خانواده جان خودش رو میگیره، فقط یک نفر رو از دست نمیدیم، احساس امنیت، باور به آینده و گاهی حتی اعتماد به خودمون هم باهاش میره. وقتی یک نفر از خانوادهات خودش رو از این دنیا میبره، چیزی درونت میشکنه که با هیچ واژهای ترمیم نمیشه. غمش فقط از نوع «از دست دادن» نیست، یه غمِ عمیق، ترکیبی از گناه، خشم، سؤالهای بیپاسخ و ترس از تکرار دوباره است. حتی وقتی که در همه اینها گم شدی، باز راهی هست …
این قسمت رو تقدیم میکنیم به خانوادههایی که با جای خالی کسی زندگی میکنن، داغدارن، ولی هنوز در تلاشن که برای بقیهی عزیزانشون «تکیهگاه» بمونن.
سوگِ آسیب به خود با سوگهای دیگه فرق داره و با احساسات پیچیده و عمیقی همراهه، درمان میخواد، گفتگو میخواد، سکوتش خطرناکه، صحبت درباره واقعه نباید تابو باشه، همدلی، درمان و پذیرش، کلید محافظت از اعضای باقیمانده است. اگر این تجربه پردازش نشود، اعضای خانواده در معرض خطر مشکلات روانی و حتی اقدام به آسیب به خود قرار میگیرند. بیتفاوتی یا پنهانکاری میتونه زمینۀ بحرانهای بعدی بشه و ایجاد فضای امن برای گفتگو، حمایت عاطفی، مراجعه به متخصص و تلاش فعالانه برای مراقبت از یکدیگر ضروریه. حتی بعد از فقدان، راهی هست برای پیشگیری، برای مراقبت، برای بازسازی، تو تنها نیستی. راهی هست…
توجه: در این مجموعه، دکتر لاله مهراد راهکارهایی تنها با هدف آگاهیبخشی و آموزش ارائه دادهاند که جایگزین کمک تخصصی رواندرمانی یا فوریتهای پزشکی نیست. اگر در وضعیت بحرانی هستید یا کسی را میشناسید که به کمک تخصصی نیاز دارد، با یکی ازشمارههای زیر تماس بگیرید. کمک گرفتن، نشانهی آگاهیست نه ضعف.
شمارههای تماس اضطراری برای حمایت روانی:
ایران: ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی)
ایران: ۱۴۸۰ (مرکز مشاوره تلفنی سازمان بهزیستی)
ایالات متحده: ۹۸۸ (Suicide & Crisis Lifeline - رایگان و ۲۴ ساعته)
بینالمللی: https://findahelpline.com – برای پیدا کردن مراکز معتبر در کشور شما