مسیر مقدر

«من در مسیر مقدّر خود گام بر می‌دارم و مقصدم را نیز خوب می‌شناسم شاید صد توفان و صد کولاک با غضب و خشمی فراوان احاطه‌ام کنند شاید که صدها تایتانیک به قعر دریاها روند شاید که امواجِ پرجنون به سقف آسمان رسند و باز هیچ یک، نه هدف و نه مقصدم را تغییری خواهند داد، و نه اندکی مرا مشوش خواهند ساخت نه حتّی به چپ و نه به راست خود چشم خواهم انداخت نگاهم تنها به مسیر پیش روست، به دوردست‌ها از میان تاریکی نفوذناپذیر شب ورای بادهای غرّان و طوفان‌های خشمناک میبینم شکاف آن نور پرشکوه را که همواره مرا به جلو می‌خواند، به سمت خویش هوای دلکشِ آرام خواهد آمد و این مسافر سلامت به مقصدش خواهد رسید» «ابداً امید را از خدا قطع منما در هیچ حالتی نومید مشو»