روزه در آئین بهائی

اهمیت روزه‌

وسیله عمده دیگر برای انضباط روحانی یا ابزاری برای ترقی روحانی، روزه است. این دوران شکوفایی و تجدید حیات روحانی است. این مدت اساسا دوره تفکر و دعا، دوران شفابخشی معنوی و تجدید قوای روحانی است که طی آن فرد مؤمن باید سعی کند زندگی درونی خود را بازسازی نماید، نظم جدید بخشد، و نیروهای روحانی را که در نفس و روحش نهفته است تازگی و قوه جدید بخشد. بنابراین، از لحاظ ماهیت، اهمیت و هدف آن اساساً روحانی است.

روزه گرفتن در تمام ادیان سابقه داشته و گاه نیز در علم طب از برای سلامت بدن توصیه می‌گردد اما نباید گفت که روزه فقط برای حفظ سلامت جسم مقرر گشته است زیرا جنبه معنوی آن اهمیتش بیشتر است و اجرای آن چون دیگر احکام به خاطر عشق و محبتی است که بهائیان به شارع خود حضرت بهاءالله دارند. حضرت عبدالبهاء می‌فرماید:

صیام سبب تذکر انسان است. قلب رقت یابد، روحانیت انسان زیاد شود و سبب این می‌شود که انسان فکرش حصر در ذکر الهی می‌شود. از این تذکر و تنبه لابد ترقیات معنوی از برای او حاصل شود.

روزه جسمانی و روحانی

صیام بر دو قسم است: صیام جسمانی و روحانی. صیام جسمانی کفِ نفس از مأکولات (خوردنی‌) و مشروبات (نوشیدنی) است که انسان از مشتهیات جسمانی پرهیز کند. اما صیام معنوی، روحانی است که انسان خود را از شهوات نفسانی و غفلت و اخلاق حیوانیه و شیطانیه منع نماید. پس صیام جسمانی رمزی است از آن صیام روحانی.

[...] طبع سرکش آدمی که او را گاه به مناهی و تباهی می‌کشاند لازم است که تحت انضباط و مراقبت در آید و روزه یکی از این وسائل است که به ما تمرین می‌دهد تا به خاطر خدا از مشتهیات نفسانی خود دوری جوییم. تشنه است اما از آشامیدن آب در ایام روزه اجتناب می‌کند. گرسنه است اما دست به غذا نمی‌برد. این سبب تقویت معنوی ما است که بتوانیم در باقی ایام سال نیز زمام نفس اماره خویش را محکم در دست بگیریم. [...]

زمان روزه

روزه بهائی عبارت است از اجتناب از خوردن و آشامیدن از طلوع تا غروب آفتاب به مدت ۱۹ روز که بهائیان ۱۲ ساعت در هر یک از آن روزها صائم‌اند.

چه کسانی از روزه گرفتن معاف هستند

بر پیروان حضرت بهاءالله نماز و روزه از سن ۱۵ تا ۷۰ سالگی واجب است [اما کسانی] که بیمار باشند یا محذورات موجه دیگر داشته یا مسافر باشند از گرفتن روزه معافند.