ایران برای بهائیان سرزمین مقدّس است زیرا زادگاه بنیانگذاران آئین بابی و بهائی است. بهائیان در سراسر جهان علاقۀ مخصوص به ایران دارند و روز نوروز را که آغاز سال بهائی نیز هست در همۀ نقاط دنیا جشن میگیرند. حضرت بهاءاللّه تهران، زادگاه خود را «مطلع فرح العالمین» مینامد و دربارۀ زبان فارسی میفرماید: «امروز چون آفتاب دانش از آسمان ایران آشکار و هویدا است هر چه این زبان را ستایش نمائید سزاوار است.» به فرمودۀ حضرت ولیّ امراللّه «اهل بها [بهائیان] چه در ایران و چه در خارج آن موطن جمال اقدس ابهی را پرستش نمایند و در احیا و تعزیز و ترقّی و ترویج مصالح حقیقیّۀ این سرزمین منافع و راحت بلکه جان و مال خویش را فدا و ایثار کنند.» با وجود این بعضی از منتقدان آئین بهائی در ایران بهائیان را به دلیل اعتقادشان به یگانگی همۀ اهل عالم و احتراز از مداخله در امور سیاسی به بیعلاقگی به وطن خود و حتّی وطنفروشی متّهم کردهاند. این اتّهامات نارواست. پیروان آئین بهائی مأمورند که خیرخواه عموم نوع بشر باشند و در هر کشوری که ساکنند مطیع حکومت بوده با صداقت به خدمت پردازند. حضرت عبدالبهاء میفرماید: «در هر مملکتی که هستید به حکومت آن مملکت بنصّ جمال مبارک [حضرت بهاءالله] باید صادق و امین و خیرخواه باشید و به ملل آن اقلیم در نهایت امانت و راستی و درستی رفتار کنید.» در مورد خیانت به وطن میفرماید: «هر ذلّتی را تحمّل توان نمود مگر خیانت وطن و هر گناهی قابل عفو و مغفرت است مگر هتک ناموس دولت و مضرّت ملّت.»
بهائیان ایرانی و نه تنها آنها بلکه بهائیان غیرایرانی نیز آرزو دارند که خدمتی به ایران نمایند. حضرت عبدالبهاء میفرماید: «اگر نفسی موفّق بر آن گردد که خدمتی نمایان به عالم انسانی علی الخصوص به ایران نماید سرور سروران است و عزیزترین بزرگان.» ایشان در اواخر حیات خود که وضع ایران بسیار نابسامان و هرج و مرج بر کشور حاکم بود بهائیان را از فعّالیّتهای احزاب سیاسی بر حذر داشته توصیه نمود که همّشان را صرف آبادی ایران کنند: «احزاب در ایران در نهایت هیجان و روز به روز شدیدتر گردد و مشکلات عظیمه رخ دهد، احبّاء [بهائیان] قطعیّاً نباید به هیچ حزبی داخل شوند و در امور سیاسیّه مداخله نمایند. احبّا باید به آبادی ایران پردازند یعنی در زراعت و صناعت و تجارت و معارف و علوم بکوشند...»
حضرت عبدالبهاء آیندۀ درخشانی را برای ایران پیشبینی میفرمود: «مستقبل ایران در نهایت شکوه و عظمت و بزرگواری است زیرا موطن جمال مبارک است. جمیع اقالیم عالم توجّه و نظر احترام به ایران خواهند نمود و یقین بدانید که چنان ترقّی نماید که انظار جمیع اعاظم و دانایان عالم حیران ماند.» همچنین مینویسد: «افق ایران از پرتو مه آسمان روشن و منیر گردید. عنقریب آفتاب عالم باﻻ چنان بدرخشد که آن اقلیم اوج اثیر گردد و به جمیع جهان پرتو اندازد و عزّت ابدیّۀ پیشینیان دوباره چنان ظهور نماید که دیدهها خیره و حیران گردد.»
[...] بهائیان از پیشگامان تأسیس مدارس نوین در ایران بودند و همۀ اهالی از هر آئین و مذهبی میتوانستند در آن مدارس تحصیل کنند. هنگامی که دولت رضا شاه پهلوی مدرسۀ دخترانۀ جامعۀ بهائی در تهران را که بزرگترین مدرسۀ دخترانه در ایران بود تعطیل کرد نیمی از شاگردان آن غیربهائی بودند. در نقاط روستائی که بهائیان مدرسهای داشتند و یا کلاس سوادآموزی ترتیب میدادند اهالی مسلمان نیز میتوانستند در آن مدارس و کلاسها شرکت کنند و درس و سواد بیاموزند. بهائیان همچنین به ترویج بهداشت در کشور توجّه داشتند. بهائیان تحصیلکرده و صاحب فن از شهرهای بزرگتر به روستاهائی که جمعیّت بهائی داشت میرفتند تا حمّام دوش تأسیس کنند و بهائیان و مسلمانان ساکن روستا هر دو از آن حمّامها استفاده میبردند. پزشکان بهائی که از شهرهای بزرگ به روستاهای اطراف سفر میکردند تا از بیماران عیادت کرده به درمان آنها پردازند بیماران بهائی و مسلمان هر دو را معالجه میکردند و داروی مجّانی به آنها میدادند. بهائیان ایرانی به وطن و هموطنان خود به حقیقت عشق میورزند و همچنان که در گذشته با جان و دل به ایران و ایرانیان خدمت کردهاند در آینده نیز با نهایت صمیمیّت آمادهاند که دست همکاری به دست سایر ایرانیان داده به همراه آنان برای آبادی کشور و رفاه هموطنان عزیز خود قدم بردارند و مطمئنّند که «ایران عاقبت عزیز و توانا خواهد شد ...»
منبع:
مقدّمهای بر آموزههای بهائی، انتشارات دفتر روابط عمومی ایرانیان، ۲۰۱۹